::: appassionata XXXVI ::: Antique in the Future :::

จำได้ว่า มันจะมีเรื่องอะไรเฮี้ยนๆ พิลึกๆ ในวันเกิดกับวันตายของอีตาบ้านี่อยู่เรื่อย ตั้งแต่รูปตกทับหัว (เพราะลืม) ตอนครบรอบวันตายปีที่สอง จนถึงแค่ห้างๆ หนึ่งที่ไม่น่าจะเปิดเพลง X-Japan เลยดันเปิด Say Anything ซ้ำซากให้เราได้ยินเมื่อวันเกิดเค้าที่ผ่านมา (พูดแล้วก็ยังขนลุก ไม่รู้ว่าขนลุกเพราะเค้าเฮี้ยนหรือว่าขนลุกกับความพยายามจับต้นชนปลายไปเรื่อยของตัวเองกันแน่ เอิ๊ก)

hide มันบ้า..

เอิ๊ก

แปลกดี เดี๋ยวนี้พอถึงวันครบรอบ ไม่ได้มีความรู้สึกเศร้าจะตาย (ห่ะ) เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ไม่รู้สิ แก่แล้วมั้ง .. ปลงโลก (ซะเมื่อไหร่)

แต่ก็อย่างว่าแหละค่ะ ก็คงเหมือนกับวงดนตรีที่ยุบวงไป ให้มันยุบไปนานเท่าไหร่ เราก็ยังมีเพลงของคนพวกนี้ฟังอยู่ดี

คิดไปก็ทำให้นึกถึงสารคดีชีวประวัติของ Andy Williams ที่แปลไป (ออกอากาศวันพุธนี้+พุธหน้า ช่อง 9 ตอนสองทุ่ม โฆษณาซะเลย ก๊าก) ตอนท้ายๆ ที่เค้าถามว่า ถ้าเลือกได้ Andy Williams อยากให้คนจดจำเขาในฐานะอะไร

เขาตอบว่า "อยากให้คนจำเพลงของผม ว่าเคยมีความสุขกับเพลงของผมอย่างไร ว่าผมพยายามสร้างความสุขให้ทุกคนอย่างไร"

อดคิดไม่ได้ ว่าถ้าถามอีตาบ้านี่ด้วยคำถามเดียวกัน ก็อาจจะได้คำตอบอย่างเดียวกันเนี่ยแหละ

(เพราะมันเป็นคำตอบที่ตอบแล้วดูดีที่สุด .. เอ๊ย ไม่ใช่ละ)

แต่ก็.. นั่นแหละนะ ..

ป่านนี้ไปเกิดเป็นไรแล้วไม่รู้ แล้วเราจะมานั่งเศร้าทำแป๊ะ(ยิ้ม)ทำไม...

แต่ก็คิดถึง(ว่ะ)