appassionata XXXV : STEPPIN' OUT

===================================================

Title: Alpha Watch I: Sin For Me
Part: 1.3/3
Author: furiosity (แปลโดย D.M. โดยได้รับอนุญาตจากผู้เขียนแล้ว)
Pairing: Harry/Draco
Rating: R
Summary: แฮร์รี่ไม่เคยคิดว่าสันติภาพจะคงอยู่ตลอดกาลนาน ดัมเบิลดอร์สอนเขาไว้ดีกว่านั้น แต่เขาแค่ไม่คิดว่าสงครามครั้งใหม่จะเริ่มต้นขึ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน หลังการตายของโวลเดอมอร์ เขาไม่เคยนึกฝันว่าสงครามครั้งใหม่นี้จะเป็นเรื่องสงครามส่วนตัวของชาย หนึ่งคนต่อสู้กับระบบ โลกเวทย์มนตร์คือระบบนั้น และแฮร์รี่คือชายคนนั้น

Part 1.1 | Part 1.2

===================================================

วิลท์เชียร์, คฤหาสน์มัลฟอย

ผ้าใบที่เคลื่อนตัวออกจากการปกคลุมแกรนด์เปียโนของคุณแม่ส่งละอองฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว เดรโกเปิดฝาเปียโน สุ่มกดคีย์ไปเรื่อย เสียงสูงต่ำที่ไม่มีทั้งจังหวะหรือทำนองดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมที่ว่างเปล่าก่อนที่จะไปสะท้อนจากมุมห้อง ครั้งสุดท้ายที่เขาได้ยินเสียงเปียโนหลังนี้คือเมื่อหกปีที่แล้ว เมื่อครั้งที่คุณแม่ของเขาเป็นคนเล่นและคุณพ่อของเขายืนฟังอยู่ข้างหน้าต่างโดยมีแก้วไวน์คลึงอยู่ในมือ ดีเหมือนกันที่เดรโกไม่ยอมเรียนเปียโน เขาคงไม่อาจจะทนได้หากต้องได้ยินท่วงทำนองนั้นอีกครั้ง และหากเขาเคยเรียนรู้ที่จะเล่นเครื่องดนตรีตรงหน้า เขาก็คงอดใจไม่ได้ที่จะต้องนั่งลงบรรเลงเพลงนั้น เพื่อรำลึกถึงวัยเยาว์ที่ตายไปแล้ว

เขาไม่ได้อยากให้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องตาย มันก็เป็นแค่ความคิดลอยๆ ที่วนเวียนอยู่พร้อมกับคำถามที่ค้างอยู่ในใจเขาตั้งแต่เขาได้ข่าวการตายของทั้งสอง คำถามที่ว่า หากเขารู้ว่านอทท์จะทรยศต่อพวกเขา เขาจะยังบอกพอตเตอร์ว่าเจ้าแห่งความมืดอยู่ที่ไหนหรือเปล่า? หากเขารู้ว่าเขาจะสามารถช่วยชีวิตคนในครอบครัวตัวเองไว้ได้ แลกกับการที่จะต้องอยู่ในโลกที่ปกครองโดยคนจิตป่วยคนนั้น? เดรโกส่ายหน้า ไม่ใช่คำถามที่ยากเย็นอะไรเลยหากเขาอายุเพียงสิบหก แต่ตอนนี้เขากลับตอบไม่ได้ เขาไม่ได้ต้องการให้เจ้าแห่งความมืดประสบความสำเร็จ และเขารู้ว่าเขาไม่มีวันจะโน้มน้าวให้ทั้งคุณพ่อและคุณแม่เข้าใจเหตุผลของเขาได้ เหตุผลหนึ่งเป็นเพราะทั้งสองต้องพึ่งพาโวลเดอมอร์มากเกินไป และอีกอย่าง เขาเป็น ลูก ของท่าน คนที่ไม่สมควรจะรู้ว่าอะไรเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งตระกูล

นั่นทำให้เขาจำเป็นต้องวิ่งเข้าหาสเนปและสร้างความสัมพันธ์ในการร่วมมือที่ไม่ค่อยราบรื่นเท่าใดนักกับพวกคนของพอตเตอร์ พอตเตอร์เองก็ช่างเป็นคนดีที่ชวนเขาเข้าร่วมไอ้การเคลื่อนไหวงี่เง่าอะไรนั่นหลังจากสงคราม แต่เดรโกไม่เคยเชื่อภาพลวงตาเกี่ยวกับระบบต่างๆ ในโลก โดยเฉพาะหลังจากเรื่องโวลเดอมอร์ กลุ่มเคลื่อนไหวใต้ดินหรือจะมีโอกาสที่จะชิงอำนาจอะไรกับเขา เดรโกไม่คิดด้วยซ้ำว่าพอตเตอร์จะมาได้ไกลเท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เคยอยู่บ้านกริฟฟินดอร์จะขึ้นมาได้สูงเพียงนี้ รัฐมนตรีกระทรวงเวทย์มนตร์ที่ผ่านมาล่าสุดหกคนล้วนแต่มาจากบ้านสลิธีริน เป็นพวกทีใจดีและจิตอ่อนกว่าสลิธีรินปกติ แต่อย่างน้อยก็เคยต้องอยู่ในห้องใต้ดินนั่นทั้งนั้น

เสียงนกร้องดังมาจากภายนอกผ่านทางหน้าต่างข้างจุดที่เดรโกยืนอยู่ น้ำตารื้นขึ้นมาเอ่ออยู่ที่ขอบตา น้ำตาที่ปริ่มว่าจะไหลมาตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์ของบุพการีนี้ บทเพลงของเหล่านกน้อยยังเป็นบทเดียวกับเพลงที่ปลุกเขาจากนิทราในยามที่ยังเป็นเด็ก เมื่อชีวิตของเขายังจัดสรรไว้เป็นสัดเป็นส่วนอย่างเรียบร้อยโดยไม่มีวังวนวุ่นวายแห่งความคิดและอารมณ์วนเวียนอยู่เช่นนี้ เสียงนกนั้นราวกับเป็่นเสียงจากอดีต อดีตที่เขาวาดภาพไว้ในใจครั้งแล้วครั้งเล่าจนกลายเป็นวัยเยาว์ที่แสนสงบสุข หากชีวิตคนเป็นดั่งท่วงทำนองแห่งความคิด ความทรงจำของเราก็มีความสามารถที่จะลบเสียงแปร่งปร่าไปจากซิมโฟนีแห่งชีวิตได้ง่ายดายเช่นนั้น

บ้านของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย เอลฟ์ประจำบ้านดูแลสวนของแม่และรักษาตัวบ้านให้เรี่ยมอยู่เสมอ ผ้าคลุมเปียโนคงจะเป็นจุดเดียวที่มีฝุ่นในบ้าน เพราะก่อนจะออกเดินทางไปอะรูบา เดรโกทิ้งคำสั่งเด็ดขาดไว้ไม่ให้ใครแตะเปียโนของคุณแม่เป็นอันขาด และตอนนี้เขากลับมา กลับมาเหมือนเมื่อตอนที่จากไปไม่มีผิด ชายหนุ่มเดียวดาย ไร้ทิศทาง ไม่มีครอบครัว แต่ครั้งนี้เขามีลู่ทางอนาคตที่นี่ ที่เป็นที่ของเขา ไม่รู้ว่าเขาจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจที่พาเขากลับมาที่นี่หรือไม่ ตั้งแต่การตัดสินใจทรยศต่อเจ้าแห่งความมืดจนถึงการตัดสินใจกลับเข้าร่วมมือกับพอตเตอร์อีกครั้ง เขารู้เพียงแต่เขาพยายามจะไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำอีกนับแต่นี้เป็นต้นไป ความเสียใจเป็นเรื่องของคนชราที่นั่งเขียนบันทึกความทรงจำมากกว่า

เสียง ป๊อบ ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเอลฟ์ประจำบ้านหนึ่งตนที่ปรากฏกายขึ้นต่อหน้า "นายท่านมีโทรฟลูขอรับ" มันกล่าว

อ่านต่อ...


==================================