appassionata XXXV : STEPPIN' OUT

ฟิกนี้ไม่มีสปอยล์เล่มเจ็ดค่ะ เพราะเขียนก่อนเล่มเจ็ดออก .. หุหุ

หนึ่งอาทิตย์พอดี นี่จะกลายเป็น "ฟิกวันจันทร์" รึเปล่า.. ต้องรอดูกันต่อไป เอิ๊ก

===================================================

Title: Alpha Watch I: Sin For Me
Part: 1.2/3
Author: furiosity (แปลโดย D.M. โดยได้รับอนุญาตจากผู้เขียนแล้ว)
Pairing: Harry/Draco
Rating: R
Summary: แฮร์รี่ไม่เคยคิดว่าสันติภาพจะคงอยู่ตลอดกาลนาน ดัมเบิลดอร์สอนเขาไว้ดีกว่านั้น แต่เขาแค่ไม่คิดว่าสงครามครั้งใหม่จะเริ่มต้นขึ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน หลังการตายของโวลเดอมอร์ เขาไม่เคยนึกฝันว่าสงครามครั้งใหม่นี้จะเป็นเรื่องสงครามส่วนตัวของชาย หนึ่งคนต่อสู้กับระบบ โลกเวทย์มนตร์คือระบบนั้น และแฮร์รี่คือชายคนนั้น

Part 1.1

===================================================

ลอนดอน, สวนแขวน

แม้จะดูเหมือนว่าพวกเขาทำเล่นคะนองช่วงสงครามไปวันๆ แต่เฟร็ดและจอร์จ วีสลี่ย์ก็รอบคอบพอที่จะเตรียมพินัยกรรมไว้ เอกสารที่แจ้งว่าชายทั้งสองมอบทุกอย่างให้แก่ "อาร์เธอร์ เบอร์แทรม วีสลี่ย์, มอลลี่ โรเบิร์ตา วีสลี่ย์, บิล อาร์เธอร์ วีสลี่ย์, ชาร์ลี อเลน วีสลี่ย์, โรนัลด์ บิลเลียส วีสลี่ย์,จินีวรา มอลลี่ วิสลี่ย์ และ เฟลอร์ เดลาคอร์ วีสลี่ย์ แต่ไม่ให้ เพอร์ซี่ย์ อิกนาเทียส วีสลี่ย์เด็ดๆ"

ชาร์ลี่ย์เป็นคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ เขาจึงลาจากเขตสงวนพันธุ์มังกรกลับมาอังกฤษแต่เพราะไม่อยากจะทำงานในร้านที่ทุกอย่างในนั้นทำให้เขาคิดถึงครอบครัวที่เสียไปเขาจึงขายร้านเกมกลวิเศษวีสลีย์และสิทธิบัตรที่คู่แฝดคิดค้นทั้งหมดให้กับร้านซองโก้ที่กิจการเริ่มกระเตื้องขึ้น แบ่งกำไรจากการขายไปซื้อบ้านใหม่ใกล้ๆ ลอนดอนลงทุนกับเกลดแร็กซ์และฮันนี่ดุ๊กส์และสร้างภัตตาคารใหม่ที่สุดปลายตรอกไดแอกอน: สวนแขวน

แผ่นป้ายทองเหลืองเรียบๆ ที่แขวนอยู่หน้าประตูร้านเป็นที่ระลึกถึงครอบครัววีสลี่ย์ตัวร้านเองนั้นสร้างเลียนแบบสวนแขวนแห่งบาบิลอนด้วยระเบียงหลังคาโค้งเกยทับกันบนเสาต้นหนา ระเบียงแต่ละด้านจัดที่ตั้งโต๊ะเพียงสองส่วนโดยมีต้นปาล์มและอ่างบัวช่วยกั้นให้ความส่วนตัวกับลูกค้า ผนังตึกทั้งหมดสร้างด้วยกระจกติดฟิลม์กรองแสงที่ทำให้มองจากด้านนอกไม่ค่อยเห็นแต่มองออกจากด้านในได้อย่าแจ่มชัดระเบียงขั้นที่สูงที่สุดมีน้ำพุเล็กๆกับแผ่นทองเหลืองวีสลี่ย์อีกหนึ่งแผ่น และบาร์ที่ใหญ่จนเกือบเต็มพื้นที่

บาร์นั้นเป็นเขตของชาร์ลี แต่ที่ทางด้านขวาบนชั้นถัดลงมานั้นเป็นโต๊ะที่สงวนอย่างไม่มีกำหนดให้แฮร์รี่คนเดียว

แฮร์รี่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหัวหน้ากลุ่มมาเฟียและยิ่งรู้อยู่แก่ใจว่าความรู้สึกนั้นไม่ได้เกิดขึ้นลอย ๆ โดยไมมีสาเหตุยิ่งทำให้เขาเวียนหัว

เขาเหลือบมองเฮอร์ไมโอนี่ที่ประคองแก้วค๊อกเทลและแอบมองเขาจากดวงตาที่หรุบลง บทสนทนาของทั้งสองเงียบไปชั่วขณะแต่ในเมื่อบริกรมาเก็บจานไปแล้วก็ไม่เหลือทางเลือกอื่นนอกจากคุยกันต่อ แฮร์รี่เกลียดช่วงเวลานี้เหลือเกิน ความตายของสกริมเจอร์เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ตัวเขาเองไม่ได้คิดไว้เลยด้วยซ้ำ แต่มันทำให้เขาโมโหมากที่จะต้องเปลี่ยนแผน และยิ่งโมโหมากขึ้นที่ตัวเองไม่ได้คาดคะเนถึงเหตุการณ์นี้ไว้ด้วย

"นี่ เราจะถ่วงเวลาต่อไปไม่ได้แล้วนะ" เฮอร์ไมโอนี่พูด เธอผลักแก้วค๊อกเทลออกไปและหรี่ตาจ้องเขาเอาเรื่อง"เธอต้องเริ่มร่างนโยบายทางการเมือง เราไม่มีเวลามาวิเคราะห์แล้วว่าการตายของสกริมเจอร์ส่งผลกระทบกับสถานการณ์การเมืองโดยรวมยังไง แล้วเราก็ไม่มีเวลาที่จะ..."

"ใช่สิ เราไม่มีเวลาจะทำห่าอะไรเลย" แฮร์รี่ขัด

"ยิ่งใช้เวลาวางแผนนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำผิดมากขึ้นเท่านั้น" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแบบที่ปกติเธอสงวนไว้ใช้กับแม่ของเธอเท่านั้น "เราทำให้มันเวิร์คสำหรับเราได้นะแต่เธอต้องเวิร์คกับฉันก่อน"

"ก็ไม่เห็นได้ทำอะไรอย่างอื่นมาตลอดห้าปีที่ผ่านมานะเฮอร์ไมโอนี่.."

"งั้นเธอก็ยิ่งน่าจะจำได้ว่าการพูดขัดฉันน่ะไม่ดีเลยเพราะทำให้ฉันเสียสมาธิ" เฮอร์ไมโอรี่ฟังดูเหมือนแมคกอนอกัลจนน่ากลัว

"โทษที" แฮร์รี่พึมพำ "ก็แค่โมโหชิบหายเลย"

"ไม่เห็นแปลกใจ" เสียงยานคางที่คุ้นเคยเกินไปดังขึ้น



เสียงใคร? (โห... เดาไม่ได้เลยมั้งเนี่ย) อ่านเต็มๆได้ที่ตรงนี้เลย


==================================