[RG Veda Fic] Scared [Taishakuten/Ashura-oh] [PG-13]
posted on 12 May 2006 23:44 by appassionata in fanci-fic
นึกเพี้ยนอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน อยากเอาฟิกเรื่องนี้มีรีรันตรงนี้อีกซักที่ ก่อนหน้านี้แค่โพสท์ไว้ใน LJ น่ะ ใครอ่านแล้วจะอ่านอีกก็ได้ไม่ว่ากันนะคะ
เป็นฟิกจาก RG Veda (ศึกตำนานเทวะ.. หรือที่พิมพ์ใหม่ชื่อไทยว่าอะไรจำไม่ได้แล้ว) ของ CLAMP ค่ะ คู่คุณพ่อมหากาฬ อาชูร่าโอ (ที่โดนเสกให้นอนหลับและเป็นเหตุให้คุณไฟย์ต้องมาระหกระเหินอยู่ใน Tsubasa Resouvior Chronicles.. แต่ว่ามันคนละเรื่องกัน!) กับคุณลุงมหากาฬ (กว่า) อย่างไทชาคุเท็น เขียนเพราะมีใครบางคนเกิดนึกอยากเล่น challenge แบบที่ให้คนกำหนดเพลง กำหนดคู่ แล้วอีกคนนึงเขียนโจทย์เค้ากำหนดมาเป็นเพลง End of Sorrow ของ LUNA SEA .... คู่ก็คู่นี้แหละ เอิ๊ก
(ยากโคตรๆๆๆๆ เค่อะ ขอบอก...)
เอาล่ะ เชิญอ่านตามอัธยาศัย อ่านรู้เรื่องไม่รู้เรื่องยังไง อย่าช้า ลงชื่อบอกไว้บ้างก็ได้นะคะ เอิ๊ก
--------------------------------------------------------------------------------------
Title: Scared
Fandom: RG Veda (CLAMP)
Pairing: Taishakuten/Ashura-oh
Rating: PG-13
Written for: vendetta
Theme: LUNA SEA's 'END OF SORROW' (lyrics | translation)
Warning: Angst ตามประสาไทชาคุกับอาชุร่าโอค่ะ (ถ้าไม่เคยอ่าน RG Veda .. ไม่สมควรอ่านฟิกเรื่องนี้อย่างแรง เพราะมันจะ spoil ตอนจบอย่างบอกไม่ถูกนะเออ เราเตือนคุณแล้ว)
Disclaimer: CLAMP เป็นคนแต่ง เป็นเจ้าของตัวละครเจ้าค่ะ .. เราแค่ยืมมาเล่นนิดเดียวเอง
SCARED
Sometimes I get so scared of loving you too much.
What's wrong with that?
I really can't see anything but you.
Right now the most important thing is to satisfy ourselves.
Are you sure?
Yeah.
I need you.
LUNA SEA : END OF SORROW
มายา
พลังมนตราเฉพาะแห่งเจ้าเผ่าอาชูร่า มนตราแห่งการหยั่งรู้อดีต เบิกทางผ่านให้เห็นเค้าร่างแห่งอนาคต พลังอันเป็นที่อิจฉาของเหล่าชาวสวรรค์ทุกเผ่า
ข้าชิงชังพลังนี้อย่างบอกไม่ถูก
มายาไม่เคยฉายภาพอนาคตที่สมบูรณ์ มีเพียงภาพเหตุการณ์บางตอนที่ผ่านเข้ามาในห้วงมโนสำนึก เพียงเพื่อจะจางหายไป ไวเกินกว่าจะจับทัน
หญิงสาวผิวเข้มผู้นั้น
บุตรชายเจ้าแห่งเผ่ายาชา
บุตรสาวเจ้าแห่งเผ่าคารุระ
บุตรชายที่ยังไม่ถือกำเนิดจากเจ้าแห่งเผ่ามังกร
ทายาทที่ยังไม่ถือกำเนิดของข้า
ไทชาคุเท็น
ภาพเหตุการณ์ขาดห้วงของเทพสายฟ้าผู้นั้นต่อสู้กับทายาทในอนาคตของข้า แน่สินะ นั่นต้องเป็นภาพจากอนาคตเป็นแน่ ไทชาคุเท็นในนิมิตนั้นยังคงความบึกบึนไม่ต่างจากร่างที่ยืนค้อมคำนับที่ห้องโถงกลางในเซนมิโจทุกครั้งที่มีพิธีสวรรค์ เส้นผมสีเงินยวงยังสยายยาว หัตถ์แกร่งยังกระชับจับดาบสายฟ้าเล่มเดียวกับที่ใช้เมื่อประลองยุทธกับข้าต่อหน้าจอมเทพครั้งนั้น
"สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าจะช่วงชิงมาเป็นของตัวให้ได้ โปรดจำไว้ด้วยนะอาชูร่าโอ" คำที่ไทชาคุเท็นทิ้งท้ายก่อนที่เหล่าขุนพลของข้าจะทันได้กันแม่ทัพผู้อหังการ์นั้นออกไป ใบหน้านั้นเรียบเฉยไม่ต่างจากนิมิตที่ข้าเห็น
แต่ดวงตา...
แม้จะยังมีความมุ่งมั่น แต่ดวงตาสีเงินคู่นั้นกลับฉายประกายแห้งผาก อ่อนล้า ไม่เหลือร่องรอยของความยะโสเหมือนเมื่อหลังการประลองแม้แต่น้อย
และเนตรสวรรค์...
เครื่องหมายแห่งการทำผิดกฏสวรรค์อันไม่มีทัณฑ์ใดจะเทียมได้
เทพสายฟ้าไทชาคุเท็นจะทำผิดกฏสวรรค์เสียเองด้วยเรื่องอะไรกัน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"คุโย"
"คะ"
"ชะตา เป็นสิ่งที่กำหนดไว้แล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้งั้นหรือ?"
"ค่ะ"
"ไม่ว่าจะเป็นใครงั้นหรือ?"
"ค่ะ"
"ชะตากรรมคือพรหมลิขิต ข้าเพียงแต่อ่านเส้นทางดาราและอ่านชะตากรรมเท่านั้นค่ะ ดาราเป็นสิ่งที่ทำให้แก่นแท้ของฟ้าดินเคลื่อนไหว รวมทั้งกำหนดชะตากรรมด้วยค่ะ"
"เหมือนกับดาราที่ไม่มีวันเปลี่ยนวิถีโคจร ชะตากรรมก็ไม่มีวันเปลี่ยนทิศทางเช่นเดียวกันค่ะ"
"คุโย"
"คะ"
"เจ้าคิดว่า ผู้ที่พยายามจะเปลี่ยนชะตากรรมเป็นคนโง่หรือเปล่า?"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
มายา
พลังไร้ประโยชน์ที่เพียงฉายภาพอดีตแต่ไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไข
ฉายภาพแห่งอนาคตอันขาดห้วง แต่ไม่ให้คำอธิบาย ไม่ช่วยสร้างความเข้าใจอันใด
แต่ดาราพยากรณ์ไม่เคยผิดฉันใด ภาพนิมิตจากมายาก็ไม่เคยพลาดฉันนั้น
ภาพไทชาคุเท็นที่ปรากฏในมายายังติดตา เสียงคำพยากรณ์ของคุโยยังติดอยู่ในความทรงจำ
ลูกชายของข้า ทายาทคนสุดท้ายของเผ่าอาชูร่า กับชะตากรรมเลือดที่สั่งสมมาจากการยอมผนึกพลังของอาชูร่าที่แท้จริงเป็นเวลานาน ความเหี้ยมโหดกระหายสงครามที่เพิ่มพูนดั่งกระแสน้ำจะยิ่งสั่งสมเมื่อถูกปิดกั้นและไหลบ่าทะลักเป็นเท่าทวีคูณ
ลูกของข้าจะก่อไฟแห่งกลียุค ไฟบรรลัยกัลป์ที่ล้างสวรรค์จนหมดสิ้น
แต่ข้าก็ยังอยากให้เขาถือกำเนิดขึ้นมา
รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งที่ข้ากำลังพยายามจะทำนั้นเป็นความผิด
ผิดต่อสวรรค์
ผิดต่อจอมเทพ
ผิดต่อชะตากรรม
ผิดต่อหกดารา
และผิดต่อไทชาคุเท็น
แต่นี่คือความปรารถนาของข้า
ถึงแม้จะรู้แก่ใจว่านี่คือความปรารถนาที่มาพร้อมกับหายนะก็ตาม
ความปรารถนาซึ่งเป็นทัณฑ์สวรรค์
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"ไทชาคุเท็น ท่านน่ะ คิดว่าชะตากรรมเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้หรือเปล่า?"
"สำหรับข้า ถ้าเพื่อสิ่งที่ต้องการ ต่อให้เป็นตำแหน่งของดาราข้าก็จะเปลี่ยนแปลงมันให้ได้"
"ถ้างั้น... จะช่วยข้าเปลี่ยนวิถีดาราได้มั้ย"
"ถ้าช่วยท่าน จะให้สิ่งที่ข้าต้องการหรือเปล่าล่ะ?"
"ท่านต้องการอะไร?"
"ข้าต้องการท่าน"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"ท่านจำงานรวมพลเมื่อครั้งที่ข้าเพิ่งกลับมาจากศึกทางทิศตะวันออกได้หรือไม่"
"ได้สิ ข้าเสียอาภรณ์โปรดไปหนึ่งตัวจากคมดาบสายฟ้าของท่าน"
ใครเลยจะคิดว่าริมฝีปากของไทชาคุเท็นผู้แสนเย็นชาจะคลี่ยิ้มที่แสนอ่อนโยนเพียงนั้น "ขออภัย ท่านเจ้า" สรรพนามที่เลือกใช้เหมือนจะแฝงนัยแห่งความเยาะหยัน แต่น่าแปลกที่ข้าไม่รู้สึกขัดใจเลยแม้แต่น้อย
"ท่านออมมือให้ข้า" มือกร้านจากการกรำศึกอย่างโชกโชนวางลงบนหลังมือที่อาบโลหิตเหล่าศัตรูมาไม่แพ้กัน
"ข้าเปล่า"
"โกหก... เป็นไปได้หรือที่จอมทัพผู้เกรียงไกรแห่งทัพสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบหลายพันปีจะพลาดท่าเสียทีให้แม่ทัพกระจอกที่ไม่ได้เป็นขุนพลด้วยซ้ำอย่างข้า"
"ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าพูดมากเช่นนี้"
"ข้าทำตามความต้องการของตัวเอง ณ ขณะนั้นเสมอ"
"ข้ารู้" ลมหายใจอุ่นเคลียคลออยู่ข้างหู มือจับมือข้าที่เคลื่อนไหวอยู่แช่มช้าให้เร่งจังหวะ บทสนทนาถูกกลืนหายไปในริมฝีปากอุ่นที่ประทับลงมา ครอบครอง เปิดปอง จับจองเป็นเจ้าของ
......................'สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าจะช่วงชิงมาเป็นของตัวให้ได้'
สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าจะชักใยยึดโยง จนได้อย่างที่ใจต้องการเช่นกัน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"อาชูร่าโอรุ่นต่อไปจะทำให้สามโลกพินาศงั้นหรือ?"
"คำทำนายของคุโย ดาราพยากรณ์ ไม่เคยผิดพลาดหรอก"
"ขออภัยเถิดหากข้าจะต้องถาม แต่หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงยังต้องให้ราชบุตรที่ยังไม่จุติต้องถือกำเนิดขึ้นด้วยเล่า?"
........ เพราะข้าขลาด ข้าหวาดกลัวพลังที่แท้จริงแห่งเผ่าอาชูร่า จึงเลือกที่จะผนึกตนเองไว้ให้อยู่ใต้คำบัญชาของจอมเทพ
........ เพราะข้าขลาด ข้ากลัวว่าเผ่าอาชูร่าที่อยู่คู่สวรรค์มาชั่วกาลจะสิ้นสุดลงที่รุ่นของข้า
........ เพราะข้าขลาด แม้จะหวาดกลัวพลังแห่งอาชูร่า แต่ข้ายังต้องการให้พลังนั้นเกิดขึ้น โดยเฉพาะเกิดขึ้นจากเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า
........ เพราะข้าขลาด ต้องการสงวนตำแหน่งจอมทัพแห่งสวรรค์นี้ไว้ในชนเผ่าของข้า
........ เพราะข้าขลาด แม้จะหวาดกลัวพลังแห่งอาชูร่า แต่อันที่จริง ข้าหวาดกลัวความรู้สึกรุนแรงที่เก็บลึกอยู่ในตัวของข้าเองมากกว่า
"ข้ากำลังจะสร้างบาป บาปที่พยายามจะต่อต้านมติฟ้า เปลี่ยนแปลงชะตากรรม บาปที่ถ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้ ก็จะทำให้โลกนี้กลายเป็นนรกอเวจี และบาปที่อยากให้ลูกของข้า ซึ่งเป็นเจ้าแห่งเผ่าชูร่าคนต่อไปถือกำเนิดขึ้น แม้จะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนั้น"
"อาชูร่า ... ท่านไม่ได้ตอบคำถามของข้า"
แต่เทพสายฟ้าผู้กล้าแกร่งและไม่เคยกลัวอะไรอย่างไทชาคุเท็น จะเข้าใจคำตอบของข้าได้หรือ?
"แต่เอาเถอะ ถ้านั่นคือความประสงค์ของท่าน ข้อขอสัญญา" เรียวนิ้วแทรกตัวผ่านเรือนผมสีรัตติกาลอย่างเคยคุ้น ดวงตาสีเงินยวงนั้นเปล่งประกายแน่แน่ว "ต่อให้ต้องหลั่งเลือดมากมายเพียงใด ไม่ว่าใครจะต้องตกนรก ข้อก็จะไม่มีวันผิดสัญญาต่อท่านเด็ดขาด ข้าจะไม่ยอมให้ราชบุตรอาชูร่าที่จะเกิดมาคืนชีพในฐานะเทพแห่งการทำลายล้าง"
"วันนี้ข้าพบกับยาชาโอ"
"ผู้ที่มีชะตากรรมต้องปลุกให้ราชบุตรคืนชีพน่ะเหรอ?"
"เป็นเด็กที่มีตางดงามมาก"
"ท่านเปลี่ยนเรื่องกลางคันอีกแล้ว" พูดพลางยิ้มอบอุ่นอีกครั้ง ข้ายังนึกฉงนไม่หายว่าในยามศึก ไทชาคุผู้โหดเหี้ยมนำตัวตนที่อบอุ่นผู้นี้ไปซ่อนไว้ที่ใดกัน "แต่ถ้าอย่างนั้น ข้าก็จะเป็นจอมเทพก็แล้วกัน เพื่อท่าน เพื่อควบคุมทุกอย่างบนสวรรค์นี้ เพื่อคอยดูหกดาราที่จะมารวมตัวกันที่ราชบุตร เพื่อขัดขวาง ไม่ให้คำพยากรณ์เป็นความจริง"
ไทชาคุเท็น .... อภัยให้ข้าด้วยเถิด
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
มายา
มิใช่มนตรา หากแต่คือภาพลวงที่สร้างขึ้นเพื่อชักนำให้เข้าใจอย่างที่หวัง
คือการแสดงความเพลี่ยงพล้ำในการยุทธ เพื่อให้คู่ต่อสู้ตายใจ
คือการโอนอ่อนยอมตาม คือสีหน้า คือลีลา ที่สานเส้นสายแห่งความลุ่มหลงจนไม่อาจถอนได้
เส้นใยแห่งมายา ถักทอแน่นหนา ร้อยรัดพันธนาการ
....พันธนาการแม้แต่ผู้ใช้มายาเสียเอง
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"กองทหารเซ็นมิโจทั้งหมดพ่ายแพ้แล้ว เหลือเพียงท่านกับจอมเทพเท่านั้น"
"งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้น นี่เป็นคำขอร้องครั้งสุดท้ายของข้าแล้ว เทพสายฟ้าไทชาคุเท็น"
ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้ประลองกับนักรบที่มีพลังกล้าแข็งที่สุดในสวรรค์
ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้เห็นมือสากที่แสนอ่อนโยนนั้นจับอาวุธ
ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้มองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น
คำขอร้องครั้งสุดท้ายของข้าคงทำให้เทพสายฟ้าผู้นั้นตกใจไม่ใช่น้อย
"จงฆ่าข้าแล้วกินร่างข้า เพราะถ้าหากไม่สามารถเปลี่ยนวิถีดาราได้ ข้าอยากให้ท่านฆ่าลูกข้าก่อนที่จะกลายเป็นเทพแห่งการทำลายล้าง และเพื่อการนั้น ท่านต้องใช้พลังของข้า"
.......... เมื่อนั้น พลังมายาจะตกเป็นของท่าน
.......... เมื่อนั้น ท่านจะได้คำตอบของคำถามที่ข้าไม่เคยตอบ
.......... เมื่อนั้น ทุกความทรงจำ ทุกความรู้สึกของข้า จะมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของท่าน
"ข้าขอมอบทุกสิ่งทุกอย่างของข้าให้ท่าน"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
มายา
พลังมนตราเฉพาะแห่งเจ้าเผ่าอาชูร่า มนตราแห่งการหยั่งรู้อดีต เบิกทางผ่านให้เห็นเค้าร่างแห่งอนาคต พลังอันเป็นที่อิจฉาของเหล่าชาวสวรรค์ทุกเผ่า
ข้าชิงชังพลังนี้อย่างบอกไม่ถูก
END (OF SORROW)
เป็นฟิกจาก RG Veda (ศึกตำนานเทวะ.. หรือที่พิมพ์ใหม่ชื่อไทยว่าอะไรจำไม่ได้แล้ว) ของ CLAMP ค่ะ คู่คุณพ่อมหากาฬ อาชูร่าโอ (ที่โดนเสกให้นอนหลับและเป็นเหตุให้คุณไฟย์ต้องมาระหกระเหินอยู่ใน Tsubasa Resouvior Chronicles.. แต่ว่ามันคนละเรื่องกัน!) กับคุณลุงมหากาฬ (กว่า) อย่างไทชาคุเท็น เขียนเพราะมีใครบางคนเกิดนึกอยากเล่น challenge แบบที่ให้คนกำหนดเพลง กำหนดคู่ แล้วอีกคนนึงเขียนโจทย์เค้ากำหนดมาเป็นเพลง End of Sorrow ของ LUNA SEA .... คู่ก็คู่นี้แหละ เอิ๊ก
(ยากโคตรๆๆๆๆ เค่อะ ขอบอก...)
เอาล่ะ เชิญอ่านตามอัธยาศัย อ่านรู้เรื่องไม่รู้เรื่องยังไง อย่าช้า ลงชื่อบอกไว้บ้างก็ได้นะคะ เอิ๊ก
--------------------------------------------------------------------------------------
Title: Scared
Fandom: RG Veda (CLAMP)
Pairing: Taishakuten/Ashura-oh
Rating: PG-13
Written for: vendetta
Theme: LUNA SEA's 'END OF SORROW' (lyrics | translation)
Warning: Angst ตามประสาไทชาคุกับอาชุร่าโอค่ะ (ถ้าไม่เคยอ่าน RG Veda .. ไม่สมควรอ่านฟิกเรื่องนี้อย่างแรง เพราะมันจะ spoil ตอนจบอย่างบอกไม่ถูกนะเออ เราเตือนคุณแล้ว)
SCARED
Sometimes I get so scared of loving you too much.
What's wrong with that?
I really can't see anything but you.
Right now the most important thing is to satisfy ourselves.
Are you sure?
Yeah.
I need you.
มายา
พลังมนตราเฉพาะแห่งเจ้าเผ่าอาชูร่า มนตราแห่งการหยั่งรู้อดีต เบิกทางผ่านให้เห็นเค้าร่างแห่งอนาคต พลังอันเป็นที่อิจฉาของเหล่าชาวสวรรค์ทุกเผ่า
ข้าชิงชังพลังนี้อย่างบอกไม่ถูก
มายาไม่เคยฉายภาพอนาคตที่สมบูรณ์ มีเพียงภาพเหตุการณ์บางตอนที่ผ่านเข้ามาในห้วงมโนสำนึก เพียงเพื่อจะจางหายไป ไวเกินกว่าจะจับทัน
หญิงสาวผิวเข้มผู้นั้น
บุตรชายเจ้าแห่งเผ่ายาชา
บุตรสาวเจ้าแห่งเผ่าคารุระ
บุตรชายที่ยังไม่ถือกำเนิดจากเจ้าแห่งเผ่ามังกร
ทายาทที่ยังไม่ถือกำเนิดของข้า
ไทชาคุเท็น
ภาพเหตุการณ์ขาดห้วงของเทพสายฟ้าผู้นั้นต่อสู้กับทายาทในอนาคตของข้า แน่สินะ นั่นต้องเป็นภาพจากอนาคตเป็นแน่ ไทชาคุเท็นในนิมิตนั้นยังคงความบึกบึนไม่ต่างจากร่างที่ยืนค้อมคำนับที่ห้องโถงกลางในเซนมิโจทุกครั้งที่มีพิธีสวรรค์ เส้นผมสีเงินยวงยังสยายยาว หัตถ์แกร่งยังกระชับจับดาบสายฟ้าเล่มเดียวกับที่ใช้เมื่อประลองยุทธกับข้าต่อหน้าจอมเทพครั้งนั้น
"สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าจะช่วงชิงมาเป็นของตัวให้ได้ โปรดจำไว้ด้วยนะอาชูร่าโอ" คำที่ไทชาคุเท็นทิ้งท้ายก่อนที่เหล่าขุนพลของข้าจะทันได้กันแม่ทัพผู้อหังการ์นั้นออกไป ใบหน้านั้นเรียบเฉยไม่ต่างจากนิมิตที่ข้าเห็น
แต่ดวงตา...
แม้จะยังมีความมุ่งมั่น แต่ดวงตาสีเงินคู่นั้นกลับฉายประกายแห้งผาก อ่อนล้า ไม่เหลือร่องรอยของความยะโสเหมือนเมื่อหลังการประลองแม้แต่น้อย
และเนตรสวรรค์...
เครื่องหมายแห่งการทำผิดกฏสวรรค์อันไม่มีทัณฑ์ใดจะเทียมได้
เทพสายฟ้าไทชาคุเท็นจะทำผิดกฏสวรรค์เสียเองด้วยเรื่องอะไรกัน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"คุโย"
"คะ"
"ชะตา เป็นสิ่งที่กำหนดไว้แล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้งั้นหรือ?"
"ค่ะ"
"ไม่ว่าจะเป็นใครงั้นหรือ?"
"ค่ะ"
"ชะตากรรมคือพรหมลิขิต ข้าเพียงแต่อ่านเส้นทางดาราและอ่านชะตากรรมเท่านั้นค่ะ ดาราเป็นสิ่งที่ทำให้แก่นแท้ของฟ้าดินเคลื่อนไหว รวมทั้งกำหนดชะตากรรมด้วยค่ะ"
"เหมือนกับดาราที่ไม่มีวันเปลี่ยนวิถีโคจร ชะตากรรมก็ไม่มีวันเปลี่ยนทิศทางเช่นเดียวกันค่ะ"
"คุโย"
"คะ"
"เจ้าคิดว่า ผู้ที่พยายามจะเปลี่ยนชะตากรรมเป็นคนโง่หรือเปล่า?"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
มายา
พลังไร้ประโยชน์ที่เพียงฉายภาพอดีตแต่ไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไข
ฉายภาพแห่งอนาคตอันขาดห้วง แต่ไม่ให้คำอธิบาย ไม่ช่วยสร้างความเข้าใจอันใด
แต่ดาราพยากรณ์ไม่เคยผิดฉันใด ภาพนิมิตจากมายาก็ไม่เคยพลาดฉันนั้น
ภาพไทชาคุเท็นที่ปรากฏในมายายังติดตา เสียงคำพยากรณ์ของคุโยยังติดอยู่ในความทรงจำ
ลูกชายของข้า ทายาทคนสุดท้ายของเผ่าอาชูร่า กับชะตากรรมเลือดที่สั่งสมมาจากการยอมผนึกพลังของอาชูร่าที่แท้จริงเป็นเวลานาน ความเหี้ยมโหดกระหายสงครามที่เพิ่มพูนดั่งกระแสน้ำจะยิ่งสั่งสมเมื่อถูกปิดกั้นและไหลบ่าทะลักเป็นเท่าทวีคูณ
ลูกของข้าจะก่อไฟแห่งกลียุค ไฟบรรลัยกัลป์ที่ล้างสวรรค์จนหมดสิ้น
แต่ข้าก็ยังอยากให้เขาถือกำเนิดขึ้นมา
รู้ทั้งรู้ว่าสิ่งที่ข้ากำลังพยายามจะทำนั้นเป็นความผิด
ผิดต่อสวรรค์
ผิดต่อจอมเทพ
ผิดต่อชะตากรรม
ผิดต่อหกดารา
และผิดต่อไทชาคุเท็น
แต่นี่คือความปรารถนาของข้า
ถึงแม้จะรู้แก่ใจว่านี่คือความปรารถนาที่มาพร้อมกับหายนะก็ตาม
ความปรารถนาซึ่งเป็นทัณฑ์สวรรค์
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"ไทชาคุเท็น ท่านน่ะ คิดว่าชะตากรรมเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้หรือเปล่า?"
"สำหรับข้า ถ้าเพื่อสิ่งที่ต้องการ ต่อให้เป็นตำแหน่งของดาราข้าก็จะเปลี่ยนแปลงมันให้ได้"
"ถ้างั้น... จะช่วยข้าเปลี่ยนวิถีดาราได้มั้ย"
"ถ้าช่วยท่าน จะให้สิ่งที่ข้าต้องการหรือเปล่าล่ะ?"
"ท่านต้องการอะไร?"
"ข้าต้องการท่าน"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"ท่านจำงานรวมพลเมื่อครั้งที่ข้าเพิ่งกลับมาจากศึกทางทิศตะวันออกได้หรือไม่"
"ได้สิ ข้าเสียอาภรณ์โปรดไปหนึ่งตัวจากคมดาบสายฟ้าของท่าน"
ใครเลยจะคิดว่าริมฝีปากของไทชาคุเท็นผู้แสนเย็นชาจะคลี่ยิ้มที่แสนอ่อนโยนเพียงนั้น "ขออภัย ท่านเจ้า" สรรพนามที่เลือกใช้เหมือนจะแฝงนัยแห่งความเยาะหยัน แต่น่าแปลกที่ข้าไม่รู้สึกขัดใจเลยแม้แต่น้อย
"ท่านออมมือให้ข้า" มือกร้านจากการกรำศึกอย่างโชกโชนวางลงบนหลังมือที่อาบโลหิตเหล่าศัตรูมาไม่แพ้กัน
"ข้าเปล่า"
"โกหก... เป็นไปได้หรือที่จอมทัพผู้เกรียงไกรแห่งทัพสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบหลายพันปีจะพลาดท่าเสียทีให้แม่ทัพกระจอกที่ไม่ได้เป็นขุนพลด้วยซ้ำอย่างข้า"
"ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าพูดมากเช่นนี้"
"ข้าทำตามความต้องการของตัวเอง ณ ขณะนั้นเสมอ"
"ข้ารู้" ลมหายใจอุ่นเคลียคลออยู่ข้างหู มือจับมือข้าที่เคลื่อนไหวอยู่แช่มช้าให้เร่งจังหวะ บทสนทนาถูกกลืนหายไปในริมฝีปากอุ่นที่ประทับลงมา ครอบครอง เปิดปอง จับจองเป็นเจ้าของ
......................'สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าจะช่วงชิงมาเป็นของตัวให้ได้'
สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าจะชักใยยึดโยง จนได้อย่างที่ใจต้องการเช่นกัน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"อาชูร่าโอรุ่นต่อไปจะทำให้สามโลกพินาศงั้นหรือ?"
"คำทำนายของคุโย ดาราพยากรณ์ ไม่เคยผิดพลาดหรอก"
"ขออภัยเถิดหากข้าจะต้องถาม แต่หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงยังต้องให้ราชบุตรที่ยังไม่จุติต้องถือกำเนิดขึ้นด้วยเล่า?"
........ เพราะข้าขลาด ข้าหวาดกลัวพลังที่แท้จริงแห่งเผ่าอาชูร่า จึงเลือกที่จะผนึกตนเองไว้ให้อยู่ใต้คำบัญชาของจอมเทพ
........ เพราะข้าขลาด ข้ากลัวว่าเผ่าอาชูร่าที่อยู่คู่สวรรค์มาชั่วกาลจะสิ้นสุดลงที่รุ่นของข้า
........ เพราะข้าขลาด แม้จะหวาดกลัวพลังแห่งอาชูร่า แต่ข้ายังต้องการให้พลังนั้นเกิดขึ้น โดยเฉพาะเกิดขึ้นจากเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า
........ เพราะข้าขลาด ต้องการสงวนตำแหน่งจอมทัพแห่งสวรรค์นี้ไว้ในชนเผ่าของข้า
........ เพราะข้าขลาด แม้จะหวาดกลัวพลังแห่งอาชูร่า แต่อันที่จริง ข้าหวาดกลัวความรู้สึกรุนแรงที่เก็บลึกอยู่ในตัวของข้าเองมากกว่า
"ข้ากำลังจะสร้างบาป บาปที่พยายามจะต่อต้านมติฟ้า เปลี่ยนแปลงชะตากรรม บาปที่ถ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้ ก็จะทำให้โลกนี้กลายเป็นนรกอเวจี และบาปที่อยากให้ลูกของข้า ซึ่งเป็นเจ้าแห่งเผ่าชูร่าคนต่อไปถือกำเนิดขึ้น แม้จะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนั้น"
"อาชูร่า ... ท่านไม่ได้ตอบคำถามของข้า"
แต่เทพสายฟ้าผู้กล้าแกร่งและไม่เคยกลัวอะไรอย่างไทชาคุเท็น จะเข้าใจคำตอบของข้าได้หรือ?
"แต่เอาเถอะ ถ้านั่นคือความประสงค์ของท่าน ข้อขอสัญญา" เรียวนิ้วแทรกตัวผ่านเรือนผมสีรัตติกาลอย่างเคยคุ้น ดวงตาสีเงินยวงนั้นเปล่งประกายแน่แน่ว "ต่อให้ต้องหลั่งเลือดมากมายเพียงใด ไม่ว่าใครจะต้องตกนรก ข้อก็จะไม่มีวันผิดสัญญาต่อท่านเด็ดขาด ข้าจะไม่ยอมให้ราชบุตรอาชูร่าที่จะเกิดมาคืนชีพในฐานะเทพแห่งการทำลายล้าง"
"วันนี้ข้าพบกับยาชาโอ"
"ผู้ที่มีชะตากรรมต้องปลุกให้ราชบุตรคืนชีพน่ะเหรอ?"
"เป็นเด็กที่มีตางดงามมาก"
"ท่านเปลี่ยนเรื่องกลางคันอีกแล้ว" พูดพลางยิ้มอบอุ่นอีกครั้ง ข้ายังนึกฉงนไม่หายว่าในยามศึก ไทชาคุผู้โหดเหี้ยมนำตัวตนที่อบอุ่นผู้นี้ไปซ่อนไว้ที่ใดกัน "แต่ถ้าอย่างนั้น ข้าก็จะเป็นจอมเทพก็แล้วกัน เพื่อท่าน เพื่อควบคุมทุกอย่างบนสวรรค์นี้ เพื่อคอยดูหกดาราที่จะมารวมตัวกันที่ราชบุตร เพื่อขัดขวาง ไม่ให้คำพยากรณ์เป็นความจริง"
ไทชาคุเท็น .... อภัยให้ข้าด้วยเถิด
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
มายา
มิใช่มนตรา หากแต่คือภาพลวงที่สร้างขึ้นเพื่อชักนำให้เข้าใจอย่างที่หวัง
คือการแสดงความเพลี่ยงพล้ำในการยุทธ เพื่อให้คู่ต่อสู้ตายใจ
คือการโอนอ่อนยอมตาม คือสีหน้า คือลีลา ที่สานเส้นสายแห่งความลุ่มหลงจนไม่อาจถอนได้
เส้นใยแห่งมายา ถักทอแน่นหนา ร้อยรัดพันธนาการ
....พันธนาการแม้แต่ผู้ใช้มายาเสียเอง
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"กองทหารเซ็นมิโจทั้งหมดพ่ายแพ้แล้ว เหลือเพียงท่านกับจอมเทพเท่านั้น"
"งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้น นี่เป็นคำขอร้องครั้งสุดท้ายของข้าแล้ว เทพสายฟ้าไทชาคุเท็น"
ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้ประลองกับนักรบที่มีพลังกล้าแข็งที่สุดในสวรรค์
ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้เห็นมือสากที่แสนอ่อนโยนนั้นจับอาวุธ
ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้มองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น
คำขอร้องครั้งสุดท้ายของข้าคงทำให้เทพสายฟ้าผู้นั้นตกใจไม่ใช่น้อย
"จงฆ่าข้าแล้วกินร่างข้า เพราะถ้าหากไม่สามารถเปลี่ยนวิถีดาราได้ ข้าอยากให้ท่านฆ่าลูกข้าก่อนที่จะกลายเป็นเทพแห่งการทำลายล้าง และเพื่อการนั้น ท่านต้องใช้พลังของข้า"
.......... เมื่อนั้น พลังมายาจะตกเป็นของท่าน
.......... เมื่อนั้น ท่านจะได้คำตอบของคำถามที่ข้าไม่เคยตอบ
.......... เมื่อนั้น ทุกความทรงจำ ทุกความรู้สึกของข้า จะมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของท่าน
"ข้าขอมอบทุกสิ่งทุกอย่างของข้าให้ท่าน"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
มายา
พลังมนตราเฉพาะแห่งเจ้าเผ่าอาชูร่า มนตราแห่งการหยั่งรู้อดีต เบิกทางผ่านให้เห็นเค้าร่างแห่งอนาคต พลังอันเป็นที่อิจฉาของเหล่าชาวสวรรค์ทุกเผ่า
ข้าชิงชังพลังนี้อย่างบอกไม่ถูก
END (OF SORROW)
โอ ดีจังกะลังอยากรู้ตอนจบ อิอิ
#1 By The Ren on 2006-05-12 23:55